ನನ್ನದೆಂತದೋ‌ ಗೋಳು..

ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯಾ? ಕಪಟತನವಾ? ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಮಯದ ಅಭಾವವಾ? ವಿವಿಧ ಭಾವಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಮರೆಯುವ ತಾಕತ್ತಾ?
ಊಹ್ಞೂಂ... ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ? ಹುಟ್ಟಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ಚಳಿಗಾಲ ಕಳೆದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಎಳೆಬಿಸಿಲು ಕಂಡರೆ ಮುದುರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ನನಗೆ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಬಲ್ಲ ಅನುಭವ ದಕ್ಕುವುದೆಂತು? ಅನುಭವದ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಅನುಮಾನಗಳು ಬಲಿತಿವೆ, ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಡುತ್ತವೆ, ಕೊರೆಯುತ್ತವೆ.. ನಂಗೇನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು ಎಂದಾಗ ತಲೆ ಮೊಟಕಿ ಹೋಗಿ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕೋ ಸೋಂಭೇರಿ ಎಂದು ಗದರುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯೋ!! ಹಾಳು ಚಳಿ.. ಮುರುಟಿ ಕೂತಷ್ಟು ದೇಹದ ಸಂದುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಓಡಾಡುತ್ತದೆ, ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗೋಣ ಎಂದರೆ ಇದೊಂದು ಪೀಕಲಾಟ, ಆಗಲ್ಲಪ್ಪಾ!!
ಇದ್ದ ವಿಷಯವನ್ನು ಇದ್ದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರೆ ಚೋಟುದ್ದ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಬಾರದಾ ಮಾರಾಯ ಎಂದು ಒಳಗೊಬ್ಬ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.. ಕಿವುಡು ಬೆರಳುಗಳೆರೆಡು ದಿಕ್ಕಿಗೊಂದರಂತೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಕುಟ್ಟಿಕುಟ್ಟಿ ಕಥೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿವೆ, ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟಿರುವ ಕಣ್ಣಿವೆ!
ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ?? ಹ್ಞಾಂ.. ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ!! ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ? ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು.....ನೂರು?? ನೂರಾ!! ನೂರೆಲ್ಲಾ ಗಂಟೆಯಲ್ಲೇ ಆಗಿಹೋಗ್ಬೋದು ಕಣಾ.. ಅಂತ ರಾಗ ತೆಗೆಯುತ್ತಾನೆ ಒಳಗಿನವನು.. ಹ್ಞೂಂ ಮತ್ತೆ... ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಲ್ಲಿ ಕ್ಯೂ ನಿಲ್ಲುವ ಸಾಲುಸಾಲು ಪೋಸ್ಟ್ಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸಂಬಂಧವೇ ಇರೋದಿಲ್ಲ.. ಆದರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸೋದಿಲ್ವಾ? ಊಹ್ಞೂಂ ಅನ್ನೋದಾದ್ರೆ, ಹಾರ್ಟು, ವಾವ್, ಹಹ್ಹಹ್ಹ, ಛೇ, ಗುರ್ರ್ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹತ್ತಾರು ಭಾವಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ರಿಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡೋದ್ ಹೇಗೆ? ಒಂದು ಪೋಸ್ಟ್ ಓದಿ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಡೇಪಕ್ಷ ಎರಡು.. ಹೋಗಲಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷವಾದರೂ ಯೋಚಿಸ್ತೀವಾ?? ಊಹ್ಞೂಂ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಟೈಮೆಲ್ಲಿದೆ? ಹಾಗಾದ್ರೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಒತ್ಬೋದು ಅಂತ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೇ ಒತ್ತಿಬಿಡೋದಾ ಅಂತ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ!! ಕೇಳಿದ್ಯಾರು? ನಾನೇ...
ಇಂಥಾ ದ್ವಂದ್ವವೊಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟೇ ಇರಲಿಲ್ವಾ? ಹುಟ್ಟಿತ್ತು... ಬರೆದಿರಲಿಲ್ಲ..!! ಇವತ್ತು, ಈ ರಣ ಚಳಿಯಲ್ಲೇ ತಗಲಾಕ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ ಅಷ್ಟೇ.. ಓದುವವರ ತಲೆ ಕೆಡಿಸೋಕೆ... ಸರಿ..ಸರಿ... ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ತಾ? ಮಲಗ್ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾ ತಡ್ಯೋ... ಇನ್ನೂ ಬರ್ದಾಗಿಲ್ಲ.. ಕೂಗು ಜೋರಾಯಿತು ಅವನದ್ದು.
ಹೇಳ್ಬೇಕಾಗಿದ್ದನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೀನಾ?? ಹೇಗೂ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಓದಿದ್ದೀರಲ್ಲ.. ಈ ಅನುಮಾನಕ್ಕೂ ಹಾಗೇ ಉತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗಿ.. ಒಳಗಿನವನ ಆತ್ಮಕ್ಕಾದರೂ ಶಾಂತಿ ದಕ್ಕಲಿ..
ಅಂದಹಾಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್ - ನಿರ್ಭಾವುಕತೆಯಾ? ಕಪಟತನವಾ? ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಸಮಯದ ಅಭಾವವಾ? ವಿವಿಧ ಭಾವಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಮರೆಯುವ ತಾಕತ್ತಾ?